Tuesday, February 11, 2020

125. ඔබ තුටින් නම් මට ඉතින් ඇති














සඳ කිනිත්තට කන්ද මුදුනෙන් පිපෙන හොඳටම හිනා වී
මග අරින්නට හැකිවෙලා වගෙ තරු ඇසක් ඉන් මුවා වී
ඇහැ ඇරෙන්නට නපුරු හීනෙන් දුටුව මෙතුවක් මුලා වී
තව ටිකක් කල් ඉතින් දෙනවද අනේ බිඳුවක් සමා වී

පිපි මලින් බර තුරු පියස්සෙන් සුවඳ හෙමිහිට හමා වී
හිස් අතින් සැරිසරන මා වෙත අපේ මතකය තියා වී
දුර අනන්තයටත් එහා ගිය සෙනෙහසින් සිත පෙලා වී
කැටයමක් වුනු එක රුවක් හුස්මක් හදේ සිර කරා වී

වන උයන් දොර පුංචි කැකුලක් සුසුමකින් ඉකි බිදී වී
හිත පුරා පෙම් කල වසන්තෙට නොයන්නැයි ගතු කියා වී
නැවතුමක් එක නොනිමි සසරක ජීවිතේ නම් දරා වී
පිනි බිඳක් සේ බිඳී මියයන නැගෙන විට හිරු උදාවී

සුබ පැතුම් පොදි සහසකින් හෙට ඔබට ආසිරි සදා වී
ඔබ තුටින් බව සමහරක් විට මා හටත් විත් කියා වී
හිමි නොවෙන්නට හමු වුනත් සිත් සෙනෙහසින් බෝ පමා වී
ඔබ තුටින් නම් මට ඉතින් ඇති යාවි මේ දුක් නිමා වී.
(පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි)

Monday, February 3, 2020

124. සෙනෙහෙ නොමියෙන
















එකට විත් පොඩි කුරුළු යුවලක් අදට සමුගන්නට හදයි
දුරක වන් හුදෙකලා තරුවක් සඳට හෙමිහිට අත වනයි
ලඟට ගෙන අපෙ බිඳුණු මතකය කවියකට සිත මුල පුරයි
බරට මිදුනත් සුසුම් කොතෙකුත් හිතේ බර තව එලෙසමයි

අහිමි සඳකට හඬන සිත මුතු කඳුළු කැට නෙත ඇහැරවයි
දැකුම වුව මොහොතකට සිහිනෙන් ගෙනෙන සැනසුම අපමණයි
පිහිට වුන පෙති මිලින මලකට කුළුණු සිත පින් සුවදමයි
සමග එමි මතු සසරෙ පසුපස සෙනෙහෙ නොමියෙන එහෙමමයි

මලක සුවඳක් ලෙසින් ඇවිදින් හිතේ නොකියම පැටලුන
වැටෙන හුස්මක් වගේ මොහොතක් නොහැර සෙනෙහෙට නතුවුන
මදිව පින් ගිය ගමන මගකදි නතරවෙන්නට සිදු වුන
අපම පමණක් නොවේ තව අය සිටී පැරදුම හිමි වුන.
(පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි.)

Friday, January 31, 2020

123. මටත් පඬුරක් තියන්න











හිතත් එක්කම තනිව දුර ගොස් සිහින මාළිග මං හැදූ
තවත් සුන් බුන් ඉතුරු නොකරම ලැබී දිවි සරදම් රුදූ
මතක් කර ඔය සුවඳ බිඳුවක් සෙනෙහෙ සිත ගාවම මුදූ
නැතත් ඔබ කිරි ඉද්ද පඳුරේ තාම පිපෙනව මල් සුදූ

නවත්වා සමනල්ලු හමුවන ගමනෙ විසිතුරු අහන්න
හිතන් හිටියට දුරුත්තේ අපි එක්ව සිරිපා වඳින්න
වරම් නෑ දඬු කෝඩු හට වෙයි තවත් බොහො පින් පුරන්න
කමක් නෑ ඔබ ගියොත් හැකිනම් මටත් පඬුරක් තියන්න

සුහද කම් ඔය නෙතින් දුටු මේ අදත් ඉස්සර වගෙ තමයි
පැහැද හද පුදසුනෙහි බැතියෙන් රකිමි සැමදාමත් ණයයි
මහද දුක සුසුමන්ම උපදන ගැඹුරු මහ සයුරට සමයි
වරද පව් පින් කිසිත් අප කල අපට අද නොපෙනෙන එකයි.

Friday, January 17, 2020

122. ඒ මා නොවේ
















තත්පරෙන් තත්පරය හිමිහිට ගෙවී අද දවසත් නිමයි
හිස්කමින් පිරි හිතට සැනසුම එදා වගෙමයි මහ දුරයි
ඇස් කොනින් ඔබෙ රුව හොයාගෙන දෑස ඉගිලෙන්නට හදයි
ඇත්තමයි මේ වැටෙන හුස්මත් එන්න එන්නම මට බරයි

පිණි දියෙන් ඔබෙ සෙනෙහසේ හරි හිතු මනාපෙට නෑවුනූ
පිපි මලක් විය මේ හිතත් හෙට ලොව දිනන්නට පේවුනූ
හිමි කමක් නැති බව දැනී කඳුලින් නුවන් යුග සේදුනූ
වැහි බිඳක් නැති ආකහෙන් කවදා ලැබෙන්නද දේදුනූ

මුණ ගැසී ඔය රුව දකින්නට ආයෙ මොහොතක් සුවදෙන
හැපි හැපී සමුදුර රළක් මෙන් සිත කොතෙක් නම් අයදින
වහ වැටී සේපාලිකා මල් සුවඳ මත්තෙම වදවෙන
තටු සිදී ගිය සමනලිය මෙනි මාද ටිකකින් මිය යන

මහමෙරක් වන් දුක දරාගෙන අහිමි වුන සැනසුම් සුවේ
සියදහස් සැරයක් දැවී හිත එකම නමකිය කෙඳිරුවේ
මදහසක් ලෝකෙට පෙනෙන්නට අමුණගෙන යන්තම් මුවේ
සිහිනෙකින් මෙන් සැරිසරන්නෙමි එහෙත් ඒ මා නම් නොවේ!
(පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි)

Thursday, January 9, 2020

121. රිදුනු හිත කවියක ලියා
















මලානික එළි නිවා දමමින් තරුද අහසේ මියගිහින්
කතා නොකරම මල්ද ගහකොළ හිදී අඳුරේ නිදියමින්
මුවාකර දුක් විඳින මේ හිත මහා සැනසුම් සුසුමෙකින්
වතාවක් එක ඇවිත් ඉන්නට බැරිද මා ළඟ සිහිනෙකින්

බලා ගෙන මග හිනා දෝතින් අරන් ඔබ ඒවිය කියා
ගෙවා දැමු සති මාස අපමණ නෙතේ බර කඳුළුම තියා
සොයා ගන්නට ඕන මුත් ලොව අහිමි ඔබෙ සුවඳින් එහා
නවාතැන් ගමි තාම සුසුමක බිඳුණු හිත කවියක ලියා

ඈත නික්මී ගියත් සමුගෙන එදා ඔබ මගෙ හිත අරන්
මෑත තාමත් එහෙමමයි මම සුවඳ මතකයෙ ඇස් පියන්
දෑත පටලා තුරුළු වෙන්නට ආදරේ හිත හිර කරන්
ආයෙ හැකිවෙද කවමදා හරි දන්නවා නම් මට කියන්.
(පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි)

Tuesday, January 7, 2020

120. ආදර මතක සැමරුම්












සිනාවක් පළඳන්න මලකට කඳුළු වගුරන අහසකින්
අසා ගන්නට හැකිය සෙනෙහස උනන මායිම් නොතකමින්
මුවා වෙන්නට තැනක් නොමැතිව සිනා තොටමුණ තනි වෙමින්
ගෙවා දැමු වරු ගණන් සිහි වෙයි ඔබේ සුවදෙහි සැනසෙමින්

සිහිනයක් බව දැනුන මුත් නෑ දෑස් විවරව ඇහැරුනේ
සිහිලසක් ගිනියම මැදින් විත් හද විමන් වැද සැඟවුනේ
ක්ෂිතිජයක් වනවා මිසක් හදවත මියෙන්නට එන දිනේ
ගගනතක් කෙදිනද සැබෑවට සයුරු දිය හා එක්වුනේ

හැපී එකිනෙක සැදී පෙණකැටි සිනා කඳුලක මුසු කල
නැගී පියමං කරයි සසරෙහි වෙරළ වෙත ජීවන රල
බිඳී ආදර මතක සැමරුම් අතීතයෙ සිතුවම් කල
මැකී ගිය මං ලකුණු සසඳමි හදේ මේ දුක සිර කල.
(පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි)

Tuesday, December 10, 2019

119. දුකම කවියක්















අමුනලා මොහොතකට කලියෙන් මදහසක් මුව පැහැසර
සැනසිලා ඉන්නෙමි කියූවත් ඉවසලා හිත කළුවර
නැවතිලා මතකයක ඉස්සර සුවඳකට හිත හිරකර 
ගොළු වෙලා නිහඬවම වහිනව කදුළු වරුසාවක් බර    

පහුකරන් දුක සතුට ඇවිදන් ආ මගෙහි අත් පටලලා
අප නැතත් වෙන අය හිදී සෙනෙහස දිදී එහි මත්වෙලා
සැඟවුනත් අපි අප වෙතින් ලෝකෙට පෙනෙන්නට මියැදිලා
විදුලියක් වැදුනා දැනුත් ඔය නෙත් කැලුම් සිහිපත් වෙලා  

මුහුණ පෙනෙනව තාම ඉස්සර වගේ අහසම පිරෙනකන්
සුවඳ දැනෙනව තාම එහෙමම සුලගෙනුත්  හිත පිරෙනකන්
හැබෑ ලෝකයෙ කවමදාවත් නොවන බව හිමි හැඟෙනකන්  
දුකම කවියක් ලියල මකනව නැතිව නිදි රැය ගෙවෙනකන්
(පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි)


Tuesday, November 26, 2019

118. ආයෙමත් හෙට දකිනකන්
















වෙලා ගෙන මහ පාළුවක් මගෙ ලෝකයම හරි කළුවරයි
ගිලා බැස ගෙන දියවෙලා හද දුකින් මියයන්නට හදයි
බලා ගෙන හුඟ වෙලාවක් මග ඇසුත් පියවෙන්නට ලඟයි
ඔයා අද එන එකක් නෑ වගෙ හිතෙද්දිත් මට හරි බයයි

ඈත අහසක ඉඳන් හිමිහිට ආව වැහි බිඳුවක් වගේ
පෑව මදහස අහිංසක ලෙස තාම හිත හිර වෙයි මගේ
පාට දුවිලි එතී අවපැහැ වේද නපුරක් සිත නැගේ
පාත පොළොවට වැටෙන්නට පෙර අල්ලගෙන කරගමි මගේ

බලන් එන යන තාරකා එළි දිහාවෙම රැය මියෙනකන්
ගනන් කරමින් සීරුවට හරි දිගම තත්පර ගෙවෙනකන්
නවත්තන්නට නොහැකි තරමට බරට සුසුමන් මිදෙනකන්
කියන් මට මම කොහොම ඉන්නද ආයෙමත් හෙට දකිනකන්
(පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි)

Wednesday, November 13, 2019

117. හිටියා ඔබ..
















දවස අරඹන පොකුරු පිණි වැහි වහින නොනැවති දිගටම
පිපෙන පෙති හැර ළබැඳි සුවඳක් අවට ඉසිමින් අලුයම
සුමුදු සුසිනිඳු රෝස පෙත්තක නතරවී ගෙන තනියම
හිටියා ඔබ මට පෙනුනා සත්තයි හිනා වීගෙන හොඳටම

දැවෙන සිත ගිනියම් දවාලක දුවන ලෝකය හමුවෙහී
ඉසිඹු ලන්නට නතර වුන විට මහ නුගේ යට හෙවනෙහී
පෙනෙන නොපෙනෙන ලෙසට සැඟවී අඳුරු ලියවැල් අතරෙහී
හිටියා ඔබ මට පෙනුනා සත්තයි එබීගෙන මගෙ දෙනෙතෙහී

හවස ඉර බැස යන වෙලාවට අහස් වියනෙන් සමු අරන්
අඳින සිතුවම් දෙස බලාගෙන වලා කැකුළක් බිම බලන්
සිහිල ගෙන මේ හිත පිරෙන්නට හමන සිහිලැල්ලක පවන්
හිටියා ඔබ මට දැනුනා සත්තයි මගේ හිතටම දී සවන්

දිලෙන විට තරු රැයේ එක දෙක ගගන පායා සෙනෙහසින්
නිදන විට ලොව ඇහැරගෙන ඉඳ ඔබේ සිනහව අයදිමින්
උනන කඳුලක උණුහුමට වැද වැළඳ ගෙන මා හද තදින්
හිටියා ඔබ මට දැනුනා සත්තයි පලා නොගොසින් මා නමින්.
(පින්තූරය අන්තර්ජාලයෙනි)

Monday, November 11, 2019

116. පරිස්සමින් ගිහින් එන්න















කඳුළු මුවා කර දෙනෙතින්
එකම හිනාවක් මුදන්න
ඒ ඇති මට ආදරයෙන්
ඔබ එනකන් හුස්ම ගන්න
නොආවාට මං මගෙ හිත
ඔබත් එක්ක ඒවි යන්න
මගේ හුස්ම පොද එහෙනම්
පරිස්සමින් ගිහින් එන්න...

පිපුණු මලක් මත නැවතී විහඟ හිතක් කවි ලිව්වා
පොකුරු පිටින් තරු ඇවිදින් අහසෙ රටාවන් මැව්වා
සසර පුරුදු කල සුවඳක් දෙසිත් වසඟයට වන්දා
නතර වෙලා අපි අපි ළඟ සෙනේහයෙන් සිත් බන්දා ...

ලසෝ තැවුල් නෑ සැමදා හමා ඈත යනවාමයි
පමා වුනත් පෝය හඳක් අහසෙ සිනාසෙනවාමයි
එපා දුකින් ඉන්න සතුට අපව සොයා එනවාමයි
අපේ අහිංසක සිහිනේ දිනෙක සැබෑ වෙනවාමයි ...

(පින්තුරය අන්තර්ජාලයෙනි.)

කවි රස බෙදා ගැනීමට පැමිණි ඔබව සාදරෙන් පිලිගන්නවා. ඉඩක් ඇත්නම් ඔබේ අදහස මෙහි තබා යන්න. ඒ නැතත් පැමිණිමම සතුටක්. බොහෝ තුති.